Een nieuwe start

Ken je dat gevoel wanneer je denkt dat je leeg bent van binnen? Je voelt geen haat, geen liefde, geen verdriet en geen blijdschap, je voelt helemaal niks. Ik heb dat gevoel nu ik weet dat ik verder moet met mij leven, wetend dat hij en ik gewoon nooit kan werken. Ik heb de afgelopen week dubbel en dwars bewezen dat ik over hem heen ben en voor een klein moment dacht ik zelfs verliefd te worden op iemand anders, maar wie hield ik nou voor de gek? Ik ben nog niet klaar om van iemand anders te kunnen houden. Dat ik over hem heen ben is duidelijk, maar of ik zomaar mijn hart aan iemand anders kan geven weet ik niet. Ik ben voor nu even het vertrouwen in mannen kwijt en het heeft tijd nodig voor ik weer gevoelens kan hebben voor iemand anders. Mijn hart is geraakt en dat doet pijn.

Ik ben in ieder geval trots op mezelf dat ik me na al die tijd erover heen heb kunnen zetten en dat ik nu oprecht blij kan zijn voor hem en zijn nieuwe vriendin. Het enige dat me dwars zit is het feit dat onze zogenaamde vriendschap weg is. Hij zei "we blijven vrienden", maar dat kan niet van een kant komen. Als hij mij als een gewone vriendin wil blijven zien, zou hij me ook zo moeten behandelen en om dan te beginnen met mijn verjaardag die ik dit jaar niet eens uitbundig gevierd heb. Hij had geen zin om te komen, maar misschien bewijst dit wel dat wij geen vrienden kunnen zijn en dat is dan jammer. Ik ben nu op een punt dat ik me daar niet meer druk over ga maken. Ik wil weer genieten van het leven, ik wil op stap gaan zonder me af te moeten vragen waar hij mee bezig is, ik wil weer daten, maar bovenal wil ik weer oprecht kunnen lachen.

Deze week kwam een vriendin naar me toe met de mededeling dat ze me in tijden niet zo gelukkig gezien heeft en nu ik erbij nadenk heb ik me ook in tijden niet zo gelukkig gevoeld. Het wordt lente, voor mij is de winter nu voorgoed voorbij. Ik heb mijn relatie afgesloten met een week flink feesten en nu ben ik klaar om opnieuw te beginnen. Mijn haar is geknipt en geverfd, mijn kledingkast is het slachtoffer geworden van de grote schoonmaak en mijn huid heeft weer kleur dankzij de zonnebank. Ik ben helemaal klaar voor de lente.

Ik ga het anders aanpakken nu, want waarom moet alles altijd zo serieus? Ik ben jong en daar hoor ik van te genieten. Dus van nu af aan ga ik daten zonder schuldgevoel en laat ik alles op me af komen, geen planning meer en leven voor het moment. Hoewel ik niet denk dat ik dat lang ga volhouden! Maar voor nu voelt het even goed om geen problemen aan mijn hoofd te hebben en geen verplichtingen. Ik ben blij met hoe mijn leven nu is en ik ben tevreden met het verleden en hoe ik dat eindelijk heb weten af te sluiten. Ik ben gelukkig, want na een lange tijd ben ik eindelijk vrij!

Mr. Right Now

Hoe lang kan je volhouden en wanneer is het gewoon te laat? Ik probeer hard mijn goede voornemens in acht te nemen, maar als Hij dan opeens niet meer weet wat hij wil en denkt dat hij tijd nodig heeft, vraag ik mezelf sterk af; doe ik hier wel goed aan? Moet ik ook aan mezelf denken of onze ‘relatie' voorop stellen? Soms is het gewoon te laat om ergens aan te werken, omdat als maar een persoon zich inzet het gewoon niet kan slagen. Ik verander, ik geef toe, zet mijn trots op zij en Hij doet helemaal niets. Natuurlijk heb ik daar ook schuld aan, ik lok de ruzie uit, ik wil praten over onze gebreken terwijl Hij dat onderwerp het liefst mijd. Maar ik moet hierover praten, want ik kan mijn gevoelens niet veranderen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik wil dat hij net zoveel moeite aan aandacht hieraan geeft als ik dat doe. Het kost mij moeite, tranen en pijn en ik heb zo'n vermoeden dat hij dat niet kan inzien.

Af en toe voel ik me net een prinsesje, alsof mijn droom eindelijk realiteit is geworden, maar als de klok twaalf uur slaat, de betovering verbroken wordt en hij weer gaat, voel ik me weer dat meisje dat net niet goed genoeg is. De tijd samen is geweldig, maar is dat alle pijn die later komt waard? Soms heeft een meisje gewoon een hand nodig om vast te houden en een hart dat je begrijpt en Hij kan me dat heel duidelijk niet bieden. Als ik op hem wacht om eindelijk te komen, realiseer ik me dat hij niet de persoon is waar ik op wacht. Maar hoe hard ik ook probeer hem te vergeten en verder te gaan met mijn leven, ik kan het niet. Hij heeft iets in me los gemaakt dat nog nooit iemand gelukt is, hij heeft me laten inzien dat ik eerst van mezelf moet houden, voordat ik van iemand anders kan houden. Nu ik dat eindelijk inzie na al die tijd vind hij dat het gewoon te laat is en dat doet pijn. Waarom moet je je allergrootste fout een tweede keer maken voordat je inziet wat je verkeerd doet?

Misschien moet ik het maar als een les zien voor mijn volgende relatie, hoewel ik daar helemaal niet aan wil denken. Ik wil niet verder gaan met iemand nieuw, ik wil gewoon bij Hem zijn, ondanks zijn minpunten. Als Hij dat alleen maar kon inzien. Ik schijn op de een of andere manier niet op hem door te dringen en dat is denk ik dan ook ons grootste probleem, we leven langs elkaar af en zo'n relatie wil ik niet. Ik ben geen meisje dat meegaat in een sleur, ik wil actie en verassingen, ik wil het gevoel hebben dat elke dag een sprookje is. Ik wil iemand die zichzelf niet waard vind om bij mij te zijn, iemand die mij speciaal vind om mij, ik wil Mr. Right. Maar ja, willen we dat uiteindelijk niet allemaal?

Ik denk dat ik nu maar genoegen moet nemen met mijn Mr. Right Now en zolang hij me nog aan het lachen kan maken in de tijd dat we samen zijn, is het goed. Ik wil op het moment gewoon lol hebben, Mr. Right zal ooit nog wel op mijn pad komen en tot dan zal dit prinsesje gewoon heel wat kikkers moeten kussen om hem te vinden.

De muur

Het nieuwe jaar is weer in aantocht en we hebben allemaal onze goede voornemens. De een stopt met roken, de ander gaat sparen, ik heb me voorgenomen niet meer tegen mezelf te liegen en daar begin in vandaag al mee. Excuses maken voor dingen waar ik niet verantwoordelijk voor ben is verleden tijd en het eeuwig gezeur tegen vriendinnen over wat ik aanmoet met mijn liefdesleven ga ik vergeten.

We hebben alles zelf in de hand, tot nu toe geloofde ik in toeval en het lot. Maar onlangs ben ik erachter gekomen dat je je eigen toeval creëert en dat het lot gewoon betekend dat je geen keus hebt, terwijl we dat wel hebben. We hebben altijd een keuze.

Soms is het gewoon beter dingen te accepteren zoals ze zijn dan jezelf voorliegen dat het anders in elkaar zit. Vandaar ook dat ik een stappenplan heb gemaakt voor mijn liefdesleven. Stap 1, Toegeven dat je het bent; Stap 2, Accepteren dat je het bent; Stap 3, Er iets aan doen; Stap 4, Alleen verdergaan als je zelf denkt er aan toe te zijn. Mensen zeggen wel eens dat ik een muur om mezelf heen bouw, maar het enige wat ik dan kan denken is dat die muur er is om te kijken welke mensen genoeg om mij geven om deze af te breken en soms zijn de personen waarvan ik hoopte dat ze een gokje zouden wagen niet zo sterk als ik dacht en dan is het tijd om verder te gaan, ook al doet het pijn.

En daar komt dan ook mijn goede voornemen vandaan. Ik heb mijn leven eens goed bekeken en ik kwam tot de conclusie dat ik zelf misschien ook geen moeite doe voor iets dat ik wil en dat ik soms te veel moeite doe voor dingen die het niet waard blijken te zijn. Vandaar ook dat ik niet meer tegen mezelf ga zeggen dat ik het moet vergeten, dat ik daar te trots voor ben, nee ik ga accepteren dat ik soms nog niet toe ben om los te laten, om de hoop op te geven, en dat de tijd zal leren of ik daar goed aan gedaan heb.

Het heeft me heel wat gebroken hartjes gekost om dit in te zien, maar nu ik eindelijk accepteer dat ik niet altijd zo veel trots hoef te hebben, dat ik niet altijd mijn eigenwaarde voorop hoef te zetten, maar dat ik ook kan laten zien dat ik gevoel heb en dat ik bereid ben ergens voor te vechten in plaats van op te geven terwijl ik dat niet wil. Uiteindelijk is het namelijk beter om gekwetst te worden op de ander manier, tenminste wetend dat je het nog een kans gegeven hebt.

Mijn tweede goede voornemen is dan ook het geven van een tweede kans, omdat een bijzonder iemand me heeft laten inzien hoe het voelt als de persoon waar je van houd je geen tweede kans gunt en om eerlijk toe te geven; dat doet pijn. Soms is het niet je bedoeling iemand te kwetsen en zie je pas in wat je verkeerd doet als je vriendinnen je eraan herrineren dat je ex er om precies dezelfde reden een eind aan heeft gemaakt. En nu begrijp ik dat het helemaal mijn eigen schuld is, maar dat ik wil veranderen. Als iemand je dan geen tweede kans krijgt heb je alweer je eigen hart gebroken door dezelfde stomme fout te maken.

Daarom ook ga ik veranderen, ben ik al aan het veranderen. Die bijzondere persoon, mijn bijzondere persoon, heeft bewezen dat hij sterk genoeg is om mijn muur door te breken en dat allemaal omdat ik mijn goede voornemen in acht heb genomen en hij mij een tweede kans gaf. En nu ik erover nadenk is hij niet de enige die mijn muur tot omvallen heeft gebracht, ik stond aan de andere kant met een hamertje, omdat een leven zonder hem een nog dikkere muur tot gevolg zou hebben.

Soms moet je gewoon geloven dat het beter wordt en eens bij jezelf nagaan of jij niet ook een beetje schuld hebt en als je bereid bent te veranderen voor de liefde, hieraan te werken en hem dat ook te laten weten. Uiteindelijk zal je zien dat dat het waard is, want niets geeft je zo'n goed gevoel als het horen van die drie kleine woordjes nadat je alles in de strijd hebt gegooit om hem terug te krijgen. Ik kan nu uit ervaring zeggen, dat gevoel is, zoals ik het altijd zeg, Perfect Statisfaction.

Hoop

Hoop, wat is het eigenlijk? Het is niet tastbaar, niet zichtbaar en de enige manier waardoor we weten dat het er is, is door het te voelen en zelfs dat is geen zekerheid, want wanneer is het hoop en wanneer wanhoop? Als we vasthouden aan iets dat er eigenlijk niet meer is, kunnen we dan zeggen dat we hoop hebben, dat het goed komt of dat we gewoon wanhopig zijn. En wat als we diep vanbinnen weten dat de hoop allang verloren is, maar we gewoon niet toe zijn aan verandering en daarom het verleden niet los kunnen laten?

Deze gedachte spookt al een paar dagen door mijn hoofd. Heb ik hoop dat het weer goed zal komen, omdat ik hem niet los wil laten of blijf ik achter in de tijd waar dingen waren zoals ik het wilde. Kan ik me gewoon niet over mijn herinneringen heen zetten of wil ik dat op dit moment gewoon nog niet? Daar is dan punt twee waar ik nog niet over uit ben. Als een partner op het punt staat de relatie te verbreken, zien we alle mooie dingen die verloren gaan, maar alle moeilijke perioden waar we doorheen moesten en waarom het niet meer werkt vergeten we, omdat we niet willen inzien dat het over is. Gaan we hierdoor onze relatie verkeerd beoordelen?

Iedereen wil het leven rooskleurig zien, omdat we dromen en idealen hebben, maar geldt dit ook voor relaties? Als we alle mooie dingen zien, waarom komt er dan een eind aan? Vanwege de ruzies, de onenigheden, de talloze teleurstellingen of het vertrouwen dat langzaam afbrokkelt? Als we hieraan denken ziet ons beeld er al heel anders uit. We horen vaak genoeg dat het niet gezond is om alles negatief te zien, want dan zouden we in een sombere grijze wereld leven en liefde hoort iets moois te zijn. Maar waar ligt dan de grens die we voor onszelf moeten trekken, een lijn die uiteindelijk het einde van een relatie aangeeft.

Ik zou een lijst kunnen maken van mijn relatie en van hem, zoals ik met alle dingen in mijn leven doe, maar heb ik dan nog respect voor het gevoel dat er ooit was? Ik kan geen opsomming maken van zijn gebreken, dat zou oneerlijk zijn en daarnaast wordt het dan duidelijk wat ik mis in hem, iets dat ik nu nog niet onder ogen wil zien. Misschien dat we daarom alleen de mooie dingen willen zien, de realiteit zou veel te shockerend zijn. Als we alle mooie herinneringen koesteren, lijkt het alsof iets verloren gaat dat voorbestemd was, iets waar nog lang geen eind aan mag komen.

Maar het einde is in zicht en al zijn minpunten spelen weer op zodra hij iets verkeerd doet. Houden we, houd ik, vast aan de pluspunten van een relatie, omdat inzien dat het voorbij is, moeilijk is en betekend dat ik opnieuw moet beginnen? Is het hoop voor een gevoel dat ooit heel vertrouwd was, maar bijna helemaal verdwenen, of is het wanhoop en angst voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven, ervan uitgaande dat het leven een boek is met een happy ending? Want als er sprake is van een boek, zullen er altijd nieuwe hoofdstukken komen, omdat het einde mooi en romantisch hoort te zijn en we altijd langs draken en doolhoven moeten om bij de prins op het witte paard te komen.

Misschien moeten we inzien dat verder gaan niet betekent dat we het verleden moeten vergeten, maar moeten accepteren dat het geweest is en dat het tijd is voor iets nieuws. Iets dat ik zeker nog moet leren, maar met een beetje hulp van het lot uiteindelijk wel moet lukken, want ook al was deze relatie een heel boek, ik kan nog altijd een hele serie van mijn leven maken.